و من خیلی خسته‌م...

بچه که بودم یه بار تو جمع خونواده پرسیدم:

اگه مامان و بابا با هم عروسی نمی‌کردن ما بچه‌ی کدوم‌شون می‌شدیم؟‌
همه خندیدن...
مامان با خنده (و شاید به شوخی) گفت: بابا!

بعدها فهمیدم جواب درست٬ بهترین اتفاق بود:
                                                                     هیچ کدوم!
                                                                     اون طوری ما اصلا به وجود نمی‌اومدیم!!

خودگشودگی ۱ ساله و من ۲۷ ساله شده‌م!
دوتامون تو یه روز متولد شده‌یم!

۲۷ ساله شدم ... تو این روزهای ساکت ِ شلوغ!

نمی‌دونم امسال قرار  ِ چیکار کنم... نمی‌دونم وقتی ۲۷ شد ۲۸ چه تصمیم‌هایی گرفته‌م و چه کارهایی کرده‌م٬ اما فکر می‌کنم سال پر زحمتی پیش روم باشه...
سالی که باید چند تا تصمیم بزرگ و مهم بگیرم...

امیدوارم امسال پر از تصمیم‌های درست و کارهای مفید باشه و اشتباهاتش از نوع اشتباه‌های خوب باشه٬ اشتباه‌هایی که کمک می‌کنه یه قدم در خودمون جلوتر بریم...

یه هدیه هم برای دوستان دارم... جناب آلبالو (تو وبلاگ آلوچه) گفته بودن: دوست دارم یه رسمی بذارم جدید، تولد سال بعدم از کسی هدیه نمی‌گیرم ، برعکس ، به بقیه هدیه میدم ، اینطوری برام قشنگ تره.
حالا منم می‌خوام به این رسم نو عمل کنم!

اینم هدیه‌ی من:   ... خوشبختی ...           
                                                    پاور پوینت ِ ٬ با حوصله ببینیدش!

هفت سال زمان کمی نیست که نابود شدنش رو بشه جبران کرد... اون هم ۲۰ تا ۲۷ سالگی!
نه مثلا ۵۰ تا ۵۷ سالگی  یا ۶۰ تا ۶۷ سالگی!
و نه حتی ۱۰ تا ۱۷ سالگی!!

اما ای کاش فقط زمان بود که نابود شده بود٬ نه من٬ نه همه‌ی من... همه‌ی توانایی‌هام٬ همه‌ی پتانسیل‌هام٬ همه‌ی اعتماد به نفسم٬ همه‌ی امید‌هام٬ همه‌ی آرزوهام٬ همه‌ی شادابی‌ام...

اگه خودخواهی‌هات رو سد راهم نمی‌کردی الان ارشدش رو هم تموم کرده بودم...
هیچ کاری هم که نمی‌کردم دست کم خانواده رو از باتلاقی که توش بود در می‌آوردم و نمی‌ذاشتم این طوری٬ مثل الان تا گردن توش فرو بره...

بعد از هفت سال اشک و ناله و زندگی تو برزخی که ۹۰‌درصدش رو اونا باعث شدن اومده میگه تو راست می‌گفتی...
حالا دیگه چه کاری از دست اون٬ من یا خدا برمیاد؟!!!

خدایــــــا ... برمیاد؟!

توضیح: سال ۸۰ رتبه‌ی کنکورم حدود ۱۰۰۰ شده بود و می‌تونستم پزشکی شهرستان قبول بشم...  اما من اصرار داشتم که روان‌شناسی بخونم و اهل بیت اصرار که پزشکی...
و بعد از سه روز کابوس٬ دست آخر٬ دانشگاه نرفتن انتخاب شد!